70 lat LO w TeleEkspresowym skrócie

                Zamysł powołania w Łochowie szkoły średniej powstał w czasie okupacji hitlerowskiej wśród miejscowych nauczycieli tajnego nauczania. 18 października 1944 r. grupa działaczy oświatowych z terenu Łochowa: Tadeusz Kowalczyk, Józef Polarczyk, Maria Sadzewicz, Tomasz Szczechura, Elżbieta Szubert, Władysław Weinert i Kazimierz Wietrzykowski powołała Gimnazjum. Było to Prywatne Gimnazjum Koedukacyjne Ogólnokształcące, które 17 grudnia 1945 roku zostało przejęte przez Samorząd Gminy Łochów i zmieniło nazwę na Samorządowe Koedukacyjne Ogólnokształcące Gimnazjum i Liceum w Łochowie, któremu 30 maja 1946 roku nadano imię Tadeusza Kościuszki. Mieściło się ono w drewnianym budynku przy przejeździe kolejowym na Wymysłach.

                Ważnym etapem w rozwoju Liceum było przekazanie 29 października 1947 r. przez władze państwowe ośrodka Stefanin, gdyż Liceum to otrzymało nową siedzibę w drewnianym "dworku"

należącego przed wojną do zarządzających lasami Kurnatowskich. Nauczyciele i rodzice uczniów zdawali sobie sprawę, że przyszłość Liceum w Łochowie związana jest z nową siedzibą, a stary zabytkowy "dworek" należy przeznaczyć na internat, ponieważ 40% uczniów mieszkało w dużej odległości od siedziby szkoły. Zbliżające się obchody Tysiąclecia Państwa Polskiego i hasło "1000 szkół na 1000-lecie" stwarzało możliwości wybudowania nowego gmachu dla Liceum w Łochowie. Znaleziono fundatora i tak dzięki działaczom spółdzielczości skupionym przy Wojewódzkim Związku Gminnych Spółdzielni "Samopomoc Chłopska" w Warszawie nowy gmach wybudowano w dwa lata. Uroczystość otwarcia nowej siedziby Liceum odbyła się 7 czerwca 1964 roku, co połączono z nadaniem szkole imienia Marii Sadzewiczowej, pierwszej dyrektorki tej szkoły (1944-1947), którą koniec okupacji zastał w okolicach Łochowa. Nauczała ona matematyki i fizyki, rozbudzając dążenia i pasje naukowe swoich wychowanków. Zmarła w 1957 roku.

                Do ważniejszych wydarzeń w dziejach szkoły należy zaliczyć:

- powstanie w 1944 r. szkoły średniej (Gimnazjum, Liceum)

- przeniesienie w  1947 r. do nowej siedziby szkoły, do "dworku" w Stefaninie

- otwarcie w 1964 r. nowej siedziby szkoły, do tzw. Tysiąclatki

- w związku z 25-leciem Liceum (1970 r.) odbył się Zjazd Absolwentów wraz z wmurowaniem w budynku tablicy pamiątkowej poświęconej założycielom Liceum

- na 30-lecie Liceum ufundowanie sztandaru oraz Zjazd Absolwentów

- utworzenie w 1996 r. Liceum Ekonomicznego i rozbudowa szkoły (wspólna dyrekcja zarówno LE jak i LO)

- oddanie w 2007 r. do użytku nowoczesnej, przestronnej hali sportowej (ponad 500 miejsc siedzących na trybunach) oraz bogatym zapleczem przy LO

- przekształcenie w 2002 r. LO i LE w Zespół Szkół Ponadgimnazjalnych wraz z utworzeniem w nim Liceum Profilowanego oraz Technikum

- rozwiązanie w 2009 r. zespołu i wyłączenie z niego LO poprzez powołanie samodzielnej szkoły ponadgimnazjalnej.

                Od 1944 do 2014 roku Liceum było kierowane przez 12-tu dyrektorów. Pierwszym z nich była Maria Sadzewiczowa (1944-1947). Kolejni dyrektorzy to: Jan Salinger (1947 -1950), Władysław Weinert (1950 -1954), Maria Sawicka (1954 -1960), Bogusław Krasucki (1960 -1969), Ewa Michalska (1969 -1971), Barbara Kolasinska (1971 -1974), Jerzy Golec (1974 -1991), Ryszard Sawicki (1991 -1993), Elżbieta Lanc (1993 -1998), Henryka Kocińska (1998 -1999) i Andrzej Suchenek (1999 - do chwili obecnej).

                W tym czasie przez Liceum „przewinęło się” ponad 220 pracujących, czynnych zawodowo nauczycieli. Wśród tak dużej liczby pracujących w Liceum pedagogów,  każdy z nich pozostawił w pamięci młodzieży określony ślad, szczególnie tzw. „pionierzy”:

Władysław Weinert - założyciel liceum, człowiek wszechstronnie wykształcony, urodzony społecznik, czynnie zaangażowany w ruch spółdzielczy, żołnierz AK, dobry duch tej szkoły, który w latach 1950-1954 pełnił funkcje dyrektora LO, a dzięki jego zaangażowaniu liceum otrzymało nową siedzibę (1964 r.).

Jadwiga Adam, nauczycielka wychowania fizycznego, włożyła wysiłku i dużo pracy, by szkoła otrzymała nową siedzibę, czynnie zaangażowana w życie sportowe i rozwój kulturowy Liceum - przez wiele lat prowadziła zespół taneczny.

Bożena Pilkiewicz, wszechstronny nauczyciel, głównie języka rosyjskiego, a także matematyki. Do czasu otwarcia nowego internatu pełniła także funkcję kierownika, pogodna, życzliwa nauczycielom i uczniom, obrończyni praw ucznia.

Maria Sawicka, nauczycielka języka francuskiego i łaciny, a także dyrektor liceum, znakomity gospodarz.

Kornelia Elgass, nauczycielka matematyki, wymagająca i surowa, organizatorka dodatkowych konsultacji uczniom majacym trudności w opanowaniu elementarnej wiedzy z tego przedmiotu.

Barbara Domańska, nauczycielka biologii, organizatorka pracowni przedmiotowej, prowadząca działkę szkolną, urządzająca tereny zielone wokół szkoły.  

Daniela Pocenta, nauczycielka plastyki, potrafiąca zainteresować młodzież malarstwem, rozwijać ich artystyczne pasje, szkole pozostawiła „w spadku” wiele obrazów.  

Barbara Kolasińska, dyrektorka liceum w latach 1971-1974, z wykształcenia i zamiłowania nauczyciel geografii, przy ogromnym zaangażowaniu młodzieży organizatorka pracowni geograficznej, dobrze rozumiejąca młodzież i jej pasje, uczyła ją samorządności w klasie i w szkole.

Bogusław Krasucki, w liceum pracował w latach 1956 - 1969 jako nauczyciel geografii, a w latach 1960- 1969 dyrektor tej szkoły, doprowadził do ukończenia nowego budynku i jego zagospodarowania.

Jerzy Golec, dyrektor liceum w latach 1974 -1991, nauczyciel języka polskiego, w latach 1962 - 1972 kierował Teatrem Szkolnym wystawiając m.in. "Zemstę", „Barbarę Radziwiłłówną", "Konrada Wallenroda", "Pana Jowialskiego", "Antygonę",  "Listy więzienne Krystyny Wituskiej".

W ostatnich 30. latach istnienia LO pojawili się kolejni nauczyciele, pasjonaci kształcenia młodzieży, wpajania w nich praktycznych umiejętności przydatnych w dorosłym życiu. Trzeba jednak czasu, być może kolejnych 30 lat, by wystawione im laurki świeciły pełnym, niegasnącym blaskiem.

 

                R

 
Michal Krupa